Vagabond (Sans toit ni loi) (1985) is een van Agnès Varda’s meest radicale en weerbarstige films. In dit portret van een jonge vrouw die buiten de maatschappelijke orde leeft, volgt Varda geen klassieke verhaallijn maar een reeks ontmoetingen, indrukken en breuklijnen. De film beweegt zich tussen fictie en documentaire, en laat verschillende stemmen aan het woord die elk hun eigen – vaak tegenstrijdige – blik op Mona werpen. 

Varda weigert haar hoofdpersonage te verklaren of te temmen. Mona blijft ongrijpbaar, soms confronterend, soms ontwapenend, maar altijd autonoom. Vagabond is geen romantisch vrijheidsverhaal, maar een scherpe reflectie op hoe een samenleving kijkt naar wie weigert mee te doen en wat het betekent om radicaal je eigen weg te gaan.