In 1977 was ‘No Future’ geen larmoyante klacht, maar een rauwe provocatie. Met die woorden gaven de Sex Pistols stem aan de chaos van hun tijd, aan het groeiende verzet in een Groot-Brittannië dat verscheurd werd door crisis en onrust. Vandaag klinkt die slogan anders. Minder als provocatie, maar vooral als een kille vaststelling dat de materiële en sociale voorwaarden voor een gedeelde toekomst zelf onder druk staan.

Punk overstijgt echter het moment en het genre. Het is een houding – gedragen door woede, urgentie, lawaai, provocatie, non-conformisme, weigering en tegendraadsheid – die zich niet beperkt tot de jaren ’70 of tot een Anglo-Amerikaanse context, maar doorwerkt in uiteenlopende culturele en artistieke praktijken en contexten.

In Aalst wortelden punk en de underground tot diep in de jaren ’80. Kraakpanden, repetitieruimtes en geïmproviseerde podia functioneerden als plekken van zelforganisatie, waar muziek, kunst en sociaal experiment samensmolten. De logica van tijdelijke infrastructuren, losse verbanden en improvisatie resoneert in het werk van hedendaagse kunstenaars die zich verzetten tegen gestandaardiseerde vormen van zichtbaarheid. In plaats van zich te voegen naar institutionele kaders of afgelijnde narratieven, bewegen zij mee met instabiliteit: fragment, ruis, interferentie. Geluid fungeert daarbij niet enkel als medium, maar als een manier om het onafgewerkte te articuleren – waar continuïteit breekt en representatie haar grens bereikt. Zoals Christina Hazboun stelt, kan geluid ontregelen, collectieve verbanden – zoals protest – vormgeven en versterken wat onzichtbaar of niet-gerepresenteerd blijft.

Songs of Dissent vertrekt vanuit sonic resistance: sonisch verzet. Geluid verschijnt hier niet alleen als getuige, maar ook als archief – het draagt sporen van conflict, herinnering en collectieve ervaring – en als een praktijk die vaak vanuit het ondergrondse en het belichaamde opereert. Het fungeert tegelijk als tactiek en bindmiddel: het brengt mensen samen en kanaliseert energie, in protest, in gedeelde luistermomenten, in tijdelijke allianties rond een stem, een beat of ruis.

‘No Future’ is daarbij geen defaitisme, maar een werkprincipe: handelen zonder garantie op vooruitgang, opereren zonder uitgesteld perspectief. Kunstenaars richten zich zo op wat zich in het heden aandient; op situaties die zich vormen in en door het lichaam, in de ruimte en in de tijdelijkheid van het moment. Precies binnen die voorwaarden ontstaan andere vormen van verbeelding en actie: praktijken die niet wachten op een verre toekomst, maar ingrijpen in het nu, voortgedreven door urgentie, rauwheid en improvisatie.

Coproducties met Kunstenfestivaldesarts, Museum of Contemporary Art Roskilde en Moderna Museet Malmö.

Met steun van het Institut français de Belgique (Ambassade van Frankrijk in België) en het Mondriaan Fonds.