Op 25 maart neemt het filmprogramma, als onderdeel van Dress to Kill, je mee in de levendige cinematografische werelden die Pauline Curnier Jardin inspireren. Aan de hand van historische en hedendaagse titels verkent het programma hoe cinema conventionele beelden van verlangen, identiteit en performance bevraagt en herkadert. De geselecteerde films bewegen zich tussen experiment en narratief, tussen ritueel en spel, en tonen hoe het filmische lichaam zich steeds opnieuw kan uitvinden.

SCUM Manifesto (1976) toont Delphine Seyrig die Valerie Solanas’ radicale feministische tekst performt, waarin manifest en performance samenvallen tot een poëtica van politieke ontwrichting en cinematografische aanspraak.

Un chant d’amour (1950), Jean Genets enige film, is een stille, formeel gedurfde korte film die met close-ups van lichamen en gevangenismuren intense homo-erotische verlangens onderzoekt onder het voyeuristische oog van een cipier. Curnier Jardins eigen werk Qu’un sang impur (2019) verwijst expliciet naar Genet, begint als een losse remake en herinterpreteert de erotische en formele dynamiek met post‑menopauzale vrouwen in het centrum.

Double Bill van Brice Dellsperger deconstrueert filmiconografie via camp, cross-dressing en dubbing, en sluit zo aan bij Curnier Jardins fascinatie voor het geënsceneerde lichaam en de mechanieken van cinematografisch verlangen.