In Têtes brûlées volgt Maja-Ajmia Yde Zellama de twaalfjarige Eya, die na de onverwachte dood van haar grote broer Younès probeert te begrijpen wat er is gebeurd. Wat begint als een warm en speels portret van de bijzondere band tussen broer en zus, verandert abrupt wanneer Younès om het leven komt door een verdwaalde kogel. De omstandigheden van zijn dood blijven grotendeels op de achtergrond. Zellama richt haar blik niet op het geweld zelf, maar op de leegte die het achterlaat. 

In de stiltes, gebaren, aanrakingen en gezangen ontstaat een portret van rouw dat tegelijk persoonlijk en collectief is. Met een opmerkelijke gevoeligheid brengt Zellama een Brusselse gemeenschap in beeld die zelden op deze manier wordt getoond: niet als decor van geweld of sociale problemen, maar als een plek van vriendschap, familie, geloof en zorg. Têtes brûlées is een tedere en intieme film over verlies, maar ook over de manieren waarop mensen elkaar vasthouden wanneer woorden tekortschieten.