Op 24 december 1943 ging in de Brusselse Eldorado een film in première die door het Brusselse Ufa kantoor onder de Tobis-vlag werd uitgebracht. Kerst was traditioneel een periode waarin het filmbezoek zeer hoog lag, dus er werd duidelijk verwacht dat deze film, die in Eldorado de kaskraker Le Corbeau moest opvolgen, zou scoren. En dat lukte. Das Bad au der Tenne was een kleurenfilm – nog steeds een curiosum – en speelde zich af in Terbrugge, een fictief dorp in het zeventiende-eeuwse Vlaanderen. Op dat laatste werd in de

Belgische pers echter geen nadruk gelegd, vermoedelijk om te vermijden dat Vlamingen zich beledigd zouden voelen, zoals ze dat jaren voordien geweest waren door La kermesse héroïque (1935). Das Bad auf der Tenne, waarvan de titel in het Nederlands herdoopt werd tot Het bad in de schuur, was een volkse komedie, over een dorpje waar de vrouw van de burgemeester als allereerste een badkuip kreeg. Wanneer ze de badkuip in een schuur plaatste en zich daar avond na avond ging baden, probeerden alle mannen van het dorp haar te bespieden. Er ontwikkelden zich intriges, waarbij het bad vervangen werd door een nieuw exemplaar, waar grappenmakers wieltjes onder plaatsten. Tot haar ontzetting werd de burgemeestersvrouw zo naakt door het dorp gereden. Gelukkig kwam haar echtgenoot te hulp. Eind goed, al goed. Het verhaal had letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf, maar dat droeg bij aan het succes. Een kleurenfilm met naakte vrouwen, dat moest je gezien hebben. Dat katholieke geestelijken geschandaliseerd waren en tegen de film waarschuwden, kon alleen maar aan het succes bijdragen.

Exploitanten prezen de film met plezier aan als een film die streng geweigerd was voor kinderen onder de 16 jaar, goed wetend dat dit extra volk zou lokken. Das Bad auf der Tenne vervulde zijn missie met verve en stond tot aan de bevrijding week na week geprogrammeerd in Brussel, Antwerpen, Gent en andere Vlaamse steden. Waarschijnlijk werd de film, waarvan geen Franstalige dubbing bestond, enkel in Brussel en Vlaanderen op de markt gebracht, waar eerder Das Sündige Dorf (1940) ook al succes had geboekt. Tientallen jaren later zouden bioscoopbezoekers zich Het bad in de schuur herinneren als een film waar je rooie oortjes van kreeg. In Een meikeverjaar (2025) beschrijft Anke Brouwers hoe haar grootmoeder en groottante, twee meisjes van vijftien en twaalf jaar oud, de film in 1944 in Antwerpen gingen bekijken. Hun verhaal toont ook aan dat er niet al te streng op die leeftijdsgrens van 16 jaar werd toegekeken.