Na Jackie en Spencer voltooit regisseur Pablo Larraín zijn trilogie over iconische, getormenteerde vrouwen met Maria, een portret van operalegende Maria Callas in haar laatste levensweek. Angelina Jolie overtuigt als de geknakte diva die nog één keer probeert haar stem én zichzelf terug te vinden, in een film die balanceert tussen realiteit, herinnering en hallucinatie. 

Larraín is niet uit op bewondering, maar op begrip: Maria toont de diva als vrouw — eenzaam, uitgeput, opgesloten in haar imago, getekend door roem en liefde in de schaduw van mannen als Aristoteles Onassis. In prachtig gestileerd zwart-wit en met aangrijpende zangscènes (die Jolie zelf zingt) is Maria een film over verloren glorie, maar ook over de ongrijpbaarheid van identiteit. 

Minder uitgepuurd dan Jackie of Spencer, maar nog steeds rijk aan indringende scènes en krachtige momenten. Voor wie houdt van opera, van cinema over vrouwen die meer zijn dan icoon, en van de schoonheid in de breuk.