De grote revelatie op het filmfestival van Venetie was zonder twijdel Naza. De film kreeg de langste ovatie ooit op het festival (meer dan 30 minuten) en beroerdt de gemoederen tot ver buiten het festival. In Naza interviewen YuvalAbraham en Rachel Szor 24 voormalige Israëlische officieren en soldaten over hun rol in de bombardementen op Gaza. Anoniem, op de daken van Tel Aviv, vertellen ze over een militaire machinerie waarin massasurveillance en artificiële intelligentie worden ingezet om doelwitten te selecteren. De term naza, een afkorting van het Hebreeuwse nezek agavi (nevenschade), is daarbij veelzeggend: burgerslachtoffers worden herleid tot een cijfer in een systeem dat steeds grotere aantallen aanvaardbaar maakt. 

De film toont nauwelijks het geweld zelf. In plaats daarvan laat hij de stemmen van de betrokken militairen het werk doen. Hun getuigenissen bewegen tussen schaamte, rationalisering en trots en leggen bloot hoe een systeem van georganiseerd geweld door individuele mensen wordt uitgevoerd. Langzaam verschuift Naza zo van onderzoeksdocumentaire naar een beklemmende studie van verantwoordelijkheid, technologie en de menselijke capaciteit om geweld te normaliseren.