Een afscheidsviering voor haar terminaal zieke vader dwingt de zevenjarige Sol om zowel de mooiste als de hardste kanten van haar familie onder ogen te zien. In haar tweede langspeelfilm toont Lila Avilés de meedogenloosheid van het bestaan, maar omhult ze die tegelijk met warmte. Ze herinnert ons eraan dat er, zelfs op de donkerste momenten, altijd nog verlangens blijven bestaan.

Samen met haar even liefdevolle als vurige familie bereidt Sol (Naima Senties) een verjaardagsfeest voor waarvan niemand zeker weet of het ooit zal plaatsvinden. De jarige, haar doodzieke vader Tona (Mateo García Elizondo), sluit zich al de hele dag af en weigert bezoek. Terwijl de volwassenen zich verliezen in praktische beslommeringen en emoties, beweegt Sol zich tussen hun werelden. Met een veerkracht die haar naam eer aandoet trotseert ze een storm aan gevoelens, en klampt ze zich vast aan kleine, vluchtige momenten: een krekel die over de garagevloer kruipt, of Siri die antwoorden moet geven op vragen waar niemand anders zich aan waagt.

Avilés weet rouw te vatten als een onvoorspelbaar en rommelig proces, zonder te vervallen in sentiment. Hoewel Tótem doordrongen is van melancholie, bruist de film tegelijk van liefde, leven en de onvermijdelijke chaos die daarmee gepaard gaat.