In de week van Halloween richten we onze blik naar Julia Ducournau, die na haar Gouden Palm voor het uitzinnige Titane terugkeert met Alpha: een even hallucinant als raadselachtig horror-drama over een mysterieuze virusuitbraak. In een naamloos Frans stadje raakt de dertienjarige Alpha besmet met een ziekte die haar langzaam in steen verandert — letterlijk. Wat volgt is een visueel overdonderende koortsdroom over lichamelijke vervreemding, stigma’s en familiaal verval. 

De ziekte die mensen in marmeren beelden verandert, doet onvermijdelijk denken aan de aidscrisis uit de jaren tachtig en negentig, en Alpha maakt daar geen geheim van. Toch blijft het bij suggestie: het scenario laveert tussen intiem melodrama en groteske body horror zonder één richting echt uit te diepen. Ducournau’s kenmerkende beeldtaal — grimmig, sensueel en vol onverwachte schoonheid — maakt Alpha tot een eigenzinnige kijkervaring die blijft nazinderen, ook al blijft de betekenis ervan grotendeels in nevelen gehuld. 

Voor wie durft: een horrorfilm die niet bang is om mooi te zijn, en een familiedrama dat zich afspeelt op de rand van de afgrond.