Met Dust maken Anke Blondé en Angelo Tijssens een film die zich bewust onttrekt aan de logica van de reconstructie. Vertrekkend van het Lernout & Hauspie-schandaal, kiezen ze resoluut voor fictie, niet om de feiten te herschrijven, maar om dieper te graven. 

Dust speelt zich af in de laatste uren voor de val van een Vlaams technologiebedrijf dat de wereld leek te veroveren. In plaats van Jo en Pol volgen we Luc (Jan Hammenecker) en Geert (Arieh Worthalter): twee mannen op het breekpunt van macht, illusie en zelfverlies. 

Wat volgt is geen chronologie van fraude, maar een koortsachtige trip door de psyche van het ‘wittekraagmannetje’, gedreven door een onstilbare honger naar erkenning. Terwijl de buitenwereld zich opmaakt voor de ontmaskering, bewegen de personages door kille kantoren, spiegelende interieurs en een desolaat West-Vlaams landschap dat langzaam transformeert tot een psychologisch labyrint. 

Met een uitgepuurde beeldtaal en onderkoelde humor fileert Dust niet alleen economische hoogmoed, maar ook een vorm van mannelijkheid waarin status en leegte hand in hand gaan. De film balanceert tussen ironie en tragiek, tussen afstand en empathie en tilt een oer-Vlaams verhaal naar een niveau van internationale klasse.