Cao Thị Hậu, een vrouw die zestig jaar geleden werd geboren in een grot in Vietnam, brengt haar dagen door in een klein dorp waar ze zorgt voor haar vele kleinkinderen, onder wie haar kleinzoon Cao Xuân Doanh. Ze leert hen niet alleen Vietnamees en Engels, maar vooral haar eigen taal, het Ruc, een met uitsterven bedreigde taal die alleen kan overleven als de volgende generatie ze blijft spreken. 

Regisseurs Nicolas Graux en Trương Minh Quý filmden drie jaar lang op een vintage Bolex-camera en 16mm-filmpellicule, en bouwen zo een sensorische, observerende documentaire die dichter bij herinnering en poëzie staat dan bij traditionele reportage. 

Hair, Paper, Water, …, winnaar van het Gouden Luipaard in Locarno, is een intiem portret van taal, familie en het doorgeven van herinnering, dat evenzeer werkt als beeldend gedicht als documentaire.