In Resurrection schetst Bi Gan een wereld waarin dromen zijn opgegeven uit angst voor de dood. Slechts enkelen – de fantasmers – blijven dromen en worden daarom opgejaagd. De film volgt één figuur die door verschillende tijden en ruimtes beweegt, waarbij elke episode een andere manier van kijken, herinneren en ervaren oproept. 

In vijf hoofdstukken en een adembenemende long-take, onderzoekt Bi Gan hoe cinema dromen kan bewaren, vervormen en doorgeven: als schuilplaats, als geheugen en als gedeelde ervaring. Resurrection is zo een film over de noodzaak van dromen – en over cinema zelf als ultieme ruimte van ontsnapping, verlangen en collectieve verbeelding.